Tot mijn beukenvriendin zei: “Stop!”

Er is de laatste tijd veel gebeurd in mijn privéleven. Dingen waarover ik niet zo gemakkelijk praat.

Hoe open ik ook ben over mijn werk, mijn hekserij en alles wat ik daarin beleef (serieus, daarover praten gaat mij heel gemakkelijk af) zo gesloten kan ik zijn wanneer het echt over mijzelf en mijn persoonlijke leven gaat.

Toch wil ik jullie, als trouwe volgers en lezers, ook laten weten wat er achter de schermen speelt. En toen mijn beukenvriendin mij onlangs heel duidelijk tot stoppen maande, voelde dit als het juiste moment om daar iets over te schrijven.

Een plekje op mijn rug

Een tijd geleden voelde ik steeds een plekje op mijn rug. Het jeukte, irriteerde en bleef aanwezig. Toen mijn man er een foto van maakte met zo’n app, die gaf aan dat ik er direct mee naar de dokter moest.

Daarna ging het snel.

De dokter nam een biopt en uit het onderzoek bleek dat het plekje zo snel mogelijk verwijderd moest worden. Het bleek een plaveiselcelcarcinoom te zijn: een kwaadaardige vorm van huidkanker.

Dat woord komt natuurlijk binnen.

Ik ben in het ziekenhuis behandeld en inmiddels kan ik, een maand later, gelukkig zeggen dat het plekje volledig is weggesneden. Ook het weefsel eromheen was schoon.

Goddank.

Het was wel een vreemde gewaarwording, want omdat het zo snel moest gaan allemaal, kwam ik in het ziekenhuis terecht waar ik destijds afscheid van mijn vader moest nemen.

Dan sta je ineens weer stil hoe kwetsbaar het leven kan zijn….

En toen gebeurde er nog meer

Alsof dat nog niet genoeg was, kwam in dezelfde periode mijn oudste zoon ongelukkig ten val. Daarbij scheurde zijn pees van het bot van zijn onderarm af en moest hij met spoed worden geopereerd.

Omdat het met spoed was kwamen we terecht in Capelle (om de hoek van waar ik mijn opleiding tot Lichtwerker heb gevolgd… bizar) hier heb ik hem meerdere keren op en neer gereden. Natuurlijk deed ik dat met alle liefde. Maar doordat hij zijn arm voorlopig niet mag gebruiken, komt er ook extra druk te liggen op hun nachtwinkel en alles wat daarbij geregeld moet worden.

Ik ging ondertussen gewoon door.

Want dat is wat ik vaak doe.

Doorgaan. Regelen. Zorgen. Werken. Niet te veel stilstaan.

Mijn lichaam zei iets anders

Afgelopen week begeleidde ik een persoonlijk ritueel. Voor het eerst deed ik dit voor een man. Het was een intens en bijzonder ritueel, maar toen ik naar huis reed voelde ik hoeveel pijn mijn rug deed.

De nacht daarna kon ik door de pijn nauwelijks slapen.

Totdat ik alleen door het bos liep. Een beetje verloren, vermoeid en niet goed wetend hoe het allemaal verder moest.

Ik leunde tegen mijn beukenvriendin aan en vroeg haar:

“Hoe moet dit nu verder?”

Haar antwoord was duidelijk.

“Lieve schat, stop.”

Stop met doordenderen als een sneltrein.

Stop met denken dat alles moet.

Ga rusten. Zorg voor jezelf. Je hebt die rust nodig, dus neem haar ook.

En ze had gelijk.

Even pas op de plaats

Dat is wat ik nu ga doen.

Mijn rust nemen. Beter voor mijzelf zorgen. Even pas op de plaats maken en niet steeds van alles van mijzelf moeten.

Alleen dat besluit geeft al meer rust en ruimte.

Morgen is HEXARIA trouwens gewoon geopend, want daar krijg ik juist heel veel plezier en energie van. Ik vind het heerlijk om daar te zijn, mensen te ontmoeten en samen de magie te beleven.

Maar daarnaast laat ik de druk om steeds maar door te moeten nu even los.

Dankzij mijn chiropractor met magische handen, die mij gisteren heeft behandeld, kom ik langzaam weer wat rechter te staan. Zowel letterlijk als figuurlijk.