Overgang en transitie

Momenteel bevind ik me in een overgangsperiode, een innerlijk gewoel van transitie. Oude dingen wil ik loslaten, maar het  uitzicht op nieuwe dingen zijn niet zichtbaar voor mij.

‘Oud worden is iets wat iedereen wil, maar niemand wil oud zijn’, dit is een uitspraak van mijn moeder. Ik heb ze nooit echt begrepen die woorden, maar nu begin ik ze te voelen. Ik sta aan de vooravond van het ‘ouder worden’ alhoewel mijn geest zich nog jong voelt, merk ik dat het ouder worden langzaam mijn systeem insijpelt… Ik word er wat ongemakkelijk van en het kost me moeite, vooral omdat ik een type mens ben die altijd nieuwe dingen in het vooruitzicht heb of anders wel creëer, maar nu ben ik nu even leeg…

Tijdens een avondwandeling met mijn man kwam ineens de kern in mij op; Ik bevind me in een transitieperiode met uitzicht op… tja wat eigenlijk? Ik weet niet goed wat ik voel en ook niet goed waar ik heen moet. Het maakt me moe en rusteloos tegelijkertijd. Wat moet ik hiermee vraag ik me hardop af? Waarom ben ik zo leeg of uit balans op het moment?

Ik heb geen antwoorden, maar steeds meer vragen. Wat me doet denken aan een oudere man die ik les heb gegeven, hij stelde veel vragen waar ik soms geen antwoord op wist en dan zei hij rustig: Maak je geen zorgen, 1 gek kan meer vragen dan 10 wijzen kunnen beantwoorden….

Even voel ik een moment van opleving als we de duindoorn passeren, Oja we moeten echt oogsten voordat het te laat is, herinner ik mezelf eraan….Dan herinner ik me ook dat de Duindoorn staat voor de Crone in ons leven en ben ik dankbaar dat ik me achter haar energie mag scharen. Ik weet echt niet wat me bezielt, mijn persoon die altijd sterk, zelfstandig en volhardend is, wil nu achter de duindoorn schuilen? Het voelt alsof alle wijsheid, kennis en inzicht die ik door de jaren heen heb opgebouwd door mijn vingers glijd als water… Wat ik gelukkig nog wel weet is, dat schrijven en het willen uitleggen van mijn gevoel aan een ander mij altijd helderheid en inzicht geeft.

Daarom deze Blog, geen wijze lessen, geen kruidige recepten en ideeën hoe je gelukkig, jong en vitaal kunt blijven, maar een moment wat ik met je deel waarbij ik het gevoel heb teruggeworpen te zijn op… Tja wat eigenlijk? Mezelf? Het leven? Het lot? De Overgang?

Mijn vader deed, koste wat het kost, zijn best om jong te blijven en hij was vastbesloten om de 100 te passeren, helaas is hij vrij jong gestorven, iets wat niemand voor mogelijk had kunnen houden. Want hij was immers de man van fit en vitaal zijn. Door zijn onverwachtse aftakeling van gezondheid en snelle overlijden is hier voor mij duidelijk geworden dat je het leven mag omarmen voor elk moment dat je leeft, maar dat je niet van het leven kunt verlangen om je eigen verlangens te doen laten uitkomen….

Dan kom ik op een andere uitspraak van mijn moeder; Het leven is een pijpkaneel, ieder zuigt er aan en krijgt zijn deel.

Voor nu wacht ik af wat het leven verder voor mij in petto heeft, voel ik voor dit moment geen behoefte om het heft in eigen handen te nemen en heb ik geen behoefte om de toekomst in te vullen, maar wil ik gewoon zakken op deze plek in dit moment. Ondertussen zuig ik rustig verder aan de pijpkaneel en neem ik mijn leven voor wat het nu is in deze transitieperiode.

Liefs Yvonne